گفت های شبانه

تو بخواه! بخواه! که گلیمم زیر آسمان ها غم بخشایش باشد.

بیژن الهی رفت...

    حالا که دارم می نویسم  گریه امانم نمی دهد.بیژن الهی بزرگ بود

     و مانند بزرگان رفت که هیچکس ندانست  او رفت که هست که

   خواهد بود.ترجمه های بی نظیرش را از رمبو و میشو  و حلاج  به یاد بیاورم

  یا شعرهای درخشانش را ؟عزلت شاعرانه اش را به یاد بیاورم و یا سواد

  کم نظیرش را که عزلت نشینش کرد؟ خوش به حال بزرگی چون او که

  پای بر نجاست جو ادبی مسموم ما نگذاشت و چون خورشید درخشان

    نامش را در قلب آنها که قدرش را می دانند که می دانند و چون او

خاموشند حک کرد و رفت .خداحافظ بیژن عزیز و سلام بر توای شهید کلمه