این آن ِ من است/و بدوآ باقی می ماند/صرفآ در جوار مفهومی از جهان/ که آمال

حمله است/ (در غیاب روز/ این امکان بعیدتر از آن است/تا آشکارا تحلیل شود)/در

دیگری که من هستم/ترس آگاهی/ ترس پرتاب شدن در لحظه ای تاریک/هراس آور

است/وقتی درهم- بودگی خود مفهوم دیگری ست /و این تقویم/در عناصر بنیادینش/

تک افتاده ای بیش نیست/وقتی اندیشه چیز دیگری ست/ رها / در کلماتی که

هراس را/ دقیق کرده اند ./با این رویکرد/ تفسیر نخست/ جز مرگی عینی نیست/ما

در مرگ های مدام خود هنوز نارس می مانیم/

 از سوی دیگر این تحلیل می تواند امکانی ناقص باشد/از تفسیر نخست/ و اگر
 
چنین است/ ما در پیش فرض یمان / صورتی دو وجهی داریم/ در واقع زمانبندی این

 جهان/ مقصد بعدی ماست / زیرا در آینده ای موهوم حاضر می شویم/و تاریخ

 دلالتی ست/ تا خود را فراموش کنیم .

شهریور91