گفت های شبانه

و اینکه فصل

به اشاره ی سرانگشتانی گیج

سرگردان می شود و

لالای ِ شب های ِ دور

از پیراهنم می گریزد

آنطرف تر

ای گونه ی بی نوازش

ای نیم رخ مایوس

تا سمت ِ سرخ ِ تماشا

مرا از یاد ببر

ببر از یاد مرا

که دیگر

با داس ها خوابیده ام

کنار شالیزار خاموش