دو شعر
۱
به کدام اشاره گریختم؟
شهر در خودش می سوخت
و بهار
در زاویه ای تبر زده
پنهان شد.
دیگر نه سایه بان بلند
نه فرصت سپید
کر کس ها
بر نیمرخ ویرانم
هجوم برده اند.
فروردین ۸۹
۲
به چشم آمدی
میان بازو .
زیر حکم ماه
شانه هایت قد می کشید و
فاصله
با دست هایت رام شد
گسترد
تا هجای گام های تو باشد
حالا
به چشم می آیی
و مشتی
پشت درهای پنهان
هشیار می شود.
فروردین ۸۹
+ نوشته شده در ۱۳۸۹/۰۲/۰۲ ساعت 11:53 توسط شروین سبطی
|